19 Wiosen – “Suweniry”

Powiem szczerze, że nie lubię płyt z archiwalnymi zapisami koncertów. Koncert to specyficzna sytuacja, energia, emocje, interakcja między muzykami a publicznością czy nawet samymi słuchaczami. A jaka interakcja może nastąpić między słuchaczem a płytą cd? Od długiego czasu w moje ręce nie wpadła też żadna dobra płyta koncertowa. Złą passę przerwało jednak łódzkie 19 Wiosen i ich najnowszy krążek, a nawet ściślej rzecz biorąc – dwa – “Suweniry”.

19 Wiosen wiosen mogłoby liczyć w tej chwili 21, ale przez zawieszenie działalności w latach 1999-2004 panowie i panie zasługują dopiero na miano sweet sixteen. Może z tym sweet to przesada, ale tymczasowy dowód osobisty już mogliby dostać. W czasie swojej działalności wydali pięć długogrających krążków, dwie kompilacje zarejestrowanych wcześniej materiałów, jeden winylowy split nagrany wspólnie z zespołem Starzy Singers oraz jeden krążek dodany do czasopisma “Lampa” w 2004 roku. Teraz do tego zestawu dołączają “Suweniry” – dwupłytowe wydawnictwo z archiwalnymi zapisami audio i audiowizualnymi z kilku koncertów oraz materiał ze split winyla wydanego w 1999 roku. Już po samym zapoznaniu się z tylnią częścią okładki, aż łza kręci się w oku na wspomnienie nieistniejących już łódzkich miejscówek: “Dred Klubu” i “Xyloliu” oraz na myśl o piwie o złotówkę tańszym niż obecnie, które było w 2008 roku w Jazzdze. Płyty nie oddadzą panującego tam klimatu, ale może chociaż trochę przybliżą, szczególnie dzięki nagraniom wideo, które mają mocno amatorski charakter. Nie można jednak powiedzieć, że jest to ich wada. Tego typu konwencja podkreśla szorstki, mocny, surowy charakter muzyki 19 Wiosen.

“Suweniry” są doskonałą płytą dla osób, które dopiero chciałyby zapoznać się z muzyką zespołu. Zapisy koncertów, które znalazły się na niej, pochodzą z lat 1995, 1996 oraz 2008. Są to koncerty, które grany były przez różne składy (1995/6 – Anna Bez, Anna Bursztyn, F. Francesco, Czesław Mak, Ireneusz Pogłos, Henryk Ulik, Zygmunt Waleczny. 2008 – Anna Bursztyn, Grzegorz J. Fajngold, Aleksander Gemel, Szymon Janiaczek, Marcin Pryt, Justyna Terka, Konstanty Usenko, Franciszek Wicz). Słuchacz może zapoznać się z punkrockowym stylem grupy, ale dzięki umieszczeniu na krążku zapisu koncertu towarzyszącego Festiwalowi Dialogu Czterech Kultur w 2008 roku, może też przekonać się jak brzmi on w wersji akustycznej. Na płytach zgromadzone zostały najbardziej znane kawałki 19 Wiosen: “Kamienica”, “To co lubię”, “Pedofil”, “Warianty”. Jedny problem jaki może napotkać potencjalny przyszły miłośnik zespołu, który dopiero chciałby zapoznać się z jego dokonaniami, to zakup płyty, która ukaże się w limitowanym nakładziej jedynie 450 sztuk. Wszystkie numerowane.

Dodatkową gratką dla posiadaczy płyty jest 24-stronnicowa książeczka z wywiadami z członkami zespołu. Wywiady przeprowadził “korespondencyjnie w ciągu jednego kwietniowego tygodnia” Henryk Ulik. Tłumaczy to następująco: “chciałem porozmawiać z moimi przyjaciółmi z 19 Wiosen, którzy uczestniczyli w koncercie na Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi, 5 września 2008 roku. Celem było przybliżenie postaci muzyków i opowiedzenie historii zespołu z różnych punktów widzenia (przez te lata, to zwykle ja byłem twarzą grupy w czasopismach i programach telewizyjnych)”. Faktycznie udało się osiągnąć zamierzony cel. Wywiady prezentują się niezwykle ciekawie, można w nich wyczuć więź łączącą rozmówców, dzięki czemu nie są sztampowe i infantylne. Ulik po wielu latach spędzonych w zespole wie o co zapytać, zupełnie jakby uprzednio znał odpowiedź i wiedział, że będzie ona ciekawa dla odbiorcy.

Na zakończenie fragment wywiadu z Grzegorzem Fajngoldem, którego słowa dla wielu miłośników muzyki mogą być inspiracją i mottem: “Ulik: Jan Sebastian Bach, Vivaldi, Modern Talking, Electro Punk, tak określają cię tagi w cyberprzestrzeni, a gdybyś sam chciał siebie określić? Fajngold: Po prostu kocham muzykę. To jedyna rzecz która była ze mną od początku i będzie aż do końca. Nie chcę podpisywać się pod żadnym gatunkiem muzycznym”. Choć nie jest to pogląd, który mógłby wskazywać na eklektyzm w muzyce 19 Wiosen, to chciałabym go zadedykować wszystkim muzycznym rasistom, którzy lubią zamykać się w jednej stylistyce muzycznej i twierdzić przekornie, że na muzyce znają się w ogóle.

Źródło:  http://www.uwolnijmuzyke.pl/19-wiosen-suweniry